از کتاب هایی که می خوانم ...
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
- ۱۳٩٤/٧/٢٧

 

از آنجا که روزمرگی آنچنان تغییرات تدریجی ایجاد می‌کند که در طول زمان کنترل ما را در دست می‌گیرد، درک واقعیت زندگی اغلب بسیار دشوار است. این کار مانند نگاه کردن در یک آیینه بخار گرفته است: دیدن اینکه واقعا چه کسی هستیم، دشوار است و زمانی هم که بالاخره در یک لحظه جادویی، نگرشی واضح پیدا می‌کنیم، گاه واقعیت می‌تواند رنج آور باشد. همان‌گونه که یکی از مدیران اقرار کرد:«من ناگهان دیدم همان فردی هستم که هرگز نمی‌خواستم باشم.»

دانیل گلمن/ هوش هیجانی در مدیریت و رهبری. ص127
- ۱۳٩٤/٧/٢٤

قرنها پیش وقتی روستاییان چراگاهی را مشترکا مورد استفاده قرار می دادند، بعضی کشاورزان از این وضعیت سوء استفاده می کردند و با چرانیدن بیش از حد گله های خود ارزش گیاهی مرتع را برای همگان به شدت می کاستند.

معادل معاصر این تراژدی عمومی در یک مدل تجاری قابل رویت است که می توان آن را به "بردار- بساز- هدر بده" ترجمه کرد. 

فعالان محیط زیستی که اولین بار این عبارت را مصطلح کردند این طور می گویند که بازار آزاد یک نقطۀ کور واضح دارد و آن این است که هزینۀ نابودی تجارت یا بهره برداری از خود طبیعت را در نظر نمیگیرند. 

در طول تاریخ شرکتها قادر بوده اند مصرف کنند، یا هوا و آب و زمین را آلوده کنند بدون اینکه عواقبی برایشان داشته باشد. هزینه ها، نظیر خسارت وارده توسط سیل ها و مخارج درمان بیماری های تنفسی یا پاک کردن خاک از سموم بر دوش عموم قرار دارد. این چنین سوء استفاده هایی از منابع عمومی به صورت ناپایداری دیده می شود و اخلاقا غیرقابل قبول است. صرف نظر از قضاوت های اخلاقی، یک مشکل عملی هم در رفتار با این سوء استفاده وجود دارد: محاسبۀ هزینۀ واقعی این صدمات وارد شده به طبیعت

 

دانیل گلمن/ هوش محیط زیستی. ص 273

- ۱۳٩٤/٧/٢۳

 

 در دوران قبل از تمدن، محدوده عمر بشر حدود سی سال بود. موفقیت تکاملی بدین معنا بود که شما انقدر زنده بمانید که بچه هایی داشته باشید که خودشان هم آنقدر زنده بمانند که بچه هایشان را ببینند. اما امروزه ما انقدر زنده می مانیم که از سرطان بمیریم که خودش دو- سه دهه طول می کشد تا گسترش یابد

 

دانیل گلمن. هوش محیط زیستی. ص 43

- ۱۳٩٤/٧/۱٤

 

یک بسته سیب زمینی سرخ کرده با طعم سرکه و نمک، تولید شرکت واکرز(walkers) را بخرید. برچسب این بسته به شما می گوید که مقدار معادل دی اکسید کربن آن 75 گرم است(مقایسه کنید با یک جمبوجت پر مسافر که از فرانکفورت به نیویورک پرواز می کند و 713هزار گرم کربن به ازای هر مسافر در هوا پخش می کند). روی بسته اعلان شده است که واکرز از 2005 مشغول همکاری با گروه کربن تراست بوده تا میزان دی اکسید کربن حاصله از محصولات خود را بررسی نموده و روش هایی برای کاهش آنها بیابد. رسیدن به این عدد یعنی 75 گرم مستلزم تلاش عظیمی است. 

 

دانیل گلمن/ هوش محیط زیستی . ص 63

- ۱۳٩٤/٧/۱٠

طبق مشاهدات شیو، خریداران به دلیل مشغله ی فکری زیاددر مورد مشکلات زندگی، گیج و حواس پرت هستند و این باعث کاهش ظرفیت حافظه ای کاری آنها می شود: یعنی توانایی شناختی آنها در مقایسه با هنگامی که می توانستند توجه کامل از خود بروز دهند بسیاز کمتر است. 

وقتی ما حواس پرت هستیم مهارکننده های برانگیختگی عاطفی ما ضعیف تر هستند و ما به طور کامل اسیر آنچه که ظاهری زیبا دارد می شویم، بدون آنکه به عواقب آن فکر کنیم. 

 

هوش محیط زیستی/ دانیل گلمن. ص 118

- ۱۳٩٤/٧/۱٠

 

 اصلی در اقتصاد وجود دارد که می گوید اگر بازار سالم باشد اطلاعات به صورت باز و شفاف مبادله می شوند.

اما وقتی که پنهان یا محرمانه نگه داشتن اطلاعات تولیدکننده را از منافع مالی بیشتری برخودار می کند انگیزه ای برای افشا و بروز دادن آن اطلاعات وجود نخواهد داشت.

وقتی که موضوع اثرات مخیط زیستی یاسلامتی یک محصول در میان باشد، تولید کنندگان و تامین کنندگان کالا ممکن است پاسخ ها را بدانند اما آنها به ندرت از روش خود عدول کرده و چنین داده هایی را در اختیار قرار می دهند _ مگر آنکه توسط حکم دولت مجبور به این کار شوند.

نبود اطلاعات درباره عواقب پنهان آنچه که می خریم شرکت ها را از فشار عرضه و تقاضای مرتبط با آن ایزوله می کند. ما به عنوان مصرف کننده از روش معقولی که برای آگاهی از ضرر یا مزیتی که یک محصول می تواند داشته باشد محروم می شویم و اولویت مستحکمی در انتخاب های خود از لحاظ این عواقب نخواهیم داشت. در عوض شرکتی که کالاها را با ارزانترین قیمت تولید می کند و از هزینه های محیط زیستی و غیره پرهیز می کند می تواند بازار را تسخیر کند یا سودهای بیشتری نصیب خود کند. 

 

هوش محیط زیستی/ دانیل گلمن. ص 87

- ۱۳٩٤/٧/٩

 

 امروزه جواب هوشمندانه به سوال "کاغذ با پلاستیک؟" 

این است: 

هیچ کدام ، من کیسه خودم را می آورم. 

 

هوش محیط زیستی/ دکتر دانیل گلمن. ص 31

کتاب هایی را که خوانده ام مانند غذاهایی که خورده ام به یاد نمی آورم ، با این همه همان ها مرا ساخته اند. (امرسون)
کدهای اضافی کاربر :