از کتاب هایی که می خوانم ...
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: کتابدوست - ۱۳٩۳/۱٠/٢٤

Tout à coup, je m’arrêtai, je ne pus plus bouger, comme il arrive quand une vision ne s’adresse pas seulement à nos regards, mais requiert des perceptions plus profondes et dispose de notre être tout entier. Une fillette d’un blond roux, qui avait l’air de rentrer de promenade et tenait à la main une bêche de jardinage, nous regardait, levant son visage semé de taches roses. Ses yeux noirs brillaient et, comme je ne savais pas alors, ni ne l’ai appris depuis, réduire en ses éléments objectifs une impression forte, comme je n’avais pas, ainsi qu’on dit, assez « d’esprit d’observation » pour dégager la notion de leur couleur, pendant longtemps, chaque fois que je repensai à elle, le souvenir de leur éclat se présentait aussitôt à moi comme celui d’un vif azur, puisqu’elle était blonde : de sorte que, peut-être si elle n’avait pas eu des yeux aussi noirs – ce qui frappait tant la première fois qu’on la voyait – je n’aurais pas été, comme je le fus, plus particulièrement amoureux, en elle, de ses yeux bleus.

Je la regardai, d’abord de ce regard qui n’est pas que le porte-parole des yeux, mais à la fenêtre duquel se penchent tous les sens, anxieux et pétrifiés, le regard qui voudrait toucher, capturer, emmener le corps qu’il regarde et l’âme avec lui ; puis, tant j’avais peur que d’une seconde à l’autre mon grand-père et mon père, apercevant cette jeune fille, me fissent éloigner en me disant de courir un peu devant eux, d’un second regard, inconsciemment supplicateur, qui tâchait de la forcer à faire attention à moi, à me connaître !

 

ناگهان ایستادم، نتوانستم از جا بجنبم، مانند زمانی که مشاهده ای نه تنها نگاه ما را به سوی خود می کشد، که ادراکی ژرف تر می طلبد و همه وجودمان را می گیرد. دخترکی با گیسوان بور سرخ، که پنداری از گردش برمی‌گشت و بیلچه‌ی باغبانی به دست داشت، چهره‌ی پوشیده از خال‌های گلگونش را افراشته بود و ما را نگاه می‌کرد. چشمانِ سیاهش می‌درخشید و از آنجا که در آن زمان نمی‌دانستم و بعدها هم نیاموختم چگونه احساس نیرومندی را در عنصرهای عینی‌اش خلاصه کنم، از آنجا که به اصطلاح روحیه‌ی نظاره‌گر نداشتم که بتوانم به درکی جداگانه از رنگ آن چشمان برسم، تا مدت‌ها هر بار که به او فکر می‌کردم رخشندگی آن‌ها را آبی روشن به یاد می‌آوردم چون موهایش بور بود: به گونه‌ای که شاید اگر او چشمانی آن‌چنان سیاه نداشت، _ که در نخستین باری که دیده می‌شد بسیار شگرف بود _ من آن اندازه در او به ویژه به چشمانِ آبی‌اش دل نمی‌بستم که بستم...‏

نگاهش می کردم، در آغاز با نگاهی که چیزی جز سخنگوی چشمان نیست،‌اما از پنجره اش همه حس ها، نگران و برجا سنگ شده، سرک می کشند، نگاهی که دلش می خواهد پیکری را که می بیند و روح همراه آن را لمس کند و بگیرد و ببرد، سپس، از وحشت این که هر لحظه ممکن بود پدربزرگم و پدرم با دیدن دخترک دورم کنند و بگویند که پیشاپیششان بدوم، با نگاه دومی ناخودآگاه التماس آمیز می نگریستمش که می کوشید او را وادارد به من نظری بیندازد و مرا بشناسد! 

 

Suddenly I stood still, unable to move, as happens when something appears that requires not only our eyes to take it in, but involves a deeper kind of perception and takes possession of the whole of our being. A little girl, with fair, reddish hair, who appeared to be returning from a walk, and held a trowel in her hand, was looking at us, raising towards us a face powdered with pinkish freckles. Her black eyes gleamed, and as I did not at that time know, and indeed have never since learned how to reduce to its objective elements any strong impression, since I had not, as they say, enough 'power of observation' to isolate the sense of their colour, for a long time afterwards, whenever I thought of her, the memory of those bright eyes would at once present itself to me as a vivid azure, since her complexion was fair; so much so that, perhaps, if her eyes had not been quite so black—which was what struck one most forcibly on first meeting her—I should not have been, as I was, especially enamoured of their imagined blue.

I gazed at her, at first with that gaze which is not merely a messenger from the eyes, but in whose window all the senses assemble and lean out, petrified and anxious, that gaze which would fain reach, touch, capture, bear off in triumph the body at which it is aimed, and the soul with the body; then (so frightened was I lest at any moment my grandfather and father, catching sight of the girl, might tear me away from her, by making me run on in front of them) with another, an unconsciously appealing look, whose object was to force her to pay attention to me, to see, to know me.

 

در جستجوی زمان از دست رفته / مارسل پروست 

کتاب هایی را که خوانده ام مانند غذاهایی که خورده ام به یاد نمی آورم ، با این همه همان ها مرا ساخته اند. (امرسون)
کدهای اضافی کاربر :